است ! و چقدر فكر و انديشه‌ها كه در پرده‌هاى غيب به سوى تو سير مىكنند با حلاوت است ! و چه اندازه طعم محبّت تو گوارا و شربت قرب به درگاهت خوشگوار است ! پس خداوندا ما را به درگاه خود پناه ده بطورى كه از آن در نرانى و دور نسازى و ما را از خاص‌ترين عارفان و شايسته‌ترين بندگانت قرار دهى و از صادقترين مطيعانت و پاكترين بندگانت گردانى اى خداى بزرگ و اى با عزّت و جلال و اى كريم و اى بخشنده به رحمت و عنايتت اى بخشنده‌ترين بخشايندگان . . . » حقا كه امام عليه السلام ، زين العابدين و سيد الموحّدين و پيشاهنگ عارفان باللّه است و عبادت او براى خدا يك عبادت تقليدى نيست بلكه برخاسته از كمال معرفت او به خداى تعالى است . امام عليه السلام در اين مناجات از كوتاهى و قصور زبانها از رسيدن به حدّ ثناى پروردگار و ناتوانى عقول از ادراك كنه جمال حق تعالى پرده برداشته است زيرا كه چگونه مىتواند موجود ممكن ، به ادراك ذات او و به معرفت واجب الوجود و هستىبخش احاطه پيدا كند . ( 1 ) مناجات سيزدهم اين مناجات به « مناجات ذاكرين » معروف است و در اين مناجات امام عليه السلام كمال خضوع و خشوع خود را در پيشگاه خداى متعال اظهار داشته است : « الهي لو لا الواجب من قبول امرك ، لنزّهتك من ذكري ايّاك ، على انّ ذكري لك بقدري ، لا بقدرك ، و ما عسى ان يبلغ مقداري ، حتّى اجعل محلا لتقديسك ، و من اعظم النّعم علينا ، جريان ذكرك على ألسنتنا و اذنك لنا بدعائك و تنزيهك و تسبيحك .